مشتري پنجمين سياره از سمت خورشيد، بزرگترين و سنگين ترين سياره منظومه خورشيدي ماست. قطر اين سياره بيش از 142000 كيلومتر يا يازده برابر قطر 12700 كيلومتري زمين است. مدار مشتري 770 میليون كيلومتري خورشيد قرار دارد و اين سياره تقريبا هر 12 سال يك بار اين مدار را دور ميزند. مشتري با داشتن تعداد قمرهاي زياد شناخته شده، خود منظومه ي كوچكي به حساب مي آيد. اين سياره بعد از خورشيد ، ماه و زهره ، معمولا درخشانترين جسم در آسمان است.
گاليله نخستين كسي بود كه با تلسكوپ ابتدايي خود قمرهای مشتری را مشاهده كرد. اين قمرها را هر شخص غير حرفه اي ميتواند با يك تلسكوپ معمولي مشاهده كند. چرا قمرهاي گاليله اي براي دانشمنداني كه ميكوشند تا رمز منشا و تاريخچه ي منظومه ي شمسي را بگشايند، بسيار مورد توجه است؟ اقمار گاليله اي بسيار بزرگند. قطر كوچكترين آنها نزديك به قطر ماه و قطر بزرگترين آنها از قطر عطارد بيشتر است. كشف اين قمرها تقريبا شبيه به يافتن 4 سياره ي زميني ديگر است كه در قسمت سرد سحابي خورشيد تشكيل شده است.
بزرگترین اقمار مشتری که آنها را به نام اقمار گالیله ای هم می شناسیم عبارتند از گانیمد، کالیستو، یو و اروپا. گانیمد بزرگترین قمر منظومه شمسی می باشد و حتی از سیاره تیر نیز بزرگتر است. در بین اقمار مشتری اروپا اهمیت ویژه ای دارد. چرا که سطح آن از یخ تشکیل شده و در کاوش های جدیدی که به منظور یافتن حیات در خارج از زیست کره زمین صورت می گیرد، وجود آب یا یخ شانس وجود حیات را به میزان زیادی افزایش می دهد.
|